De Westerse waarheid is onjuist

De politieke klasse en de media in het Westen verkopen voor waarheid dat Rusland de enige echte schuldige is in de Oekraïense crisis. De gangbare argumentatie schildert Poetin af agressieve boosdoener. Met het portretteren van een politiek persoon als verantwoordelijke voor de crisis willen ze hun ware strategie versluieren. Hierbij hanteren ze de veronderstelling dat de Russische president de oude Sovjet-Unie terug op de kaart wil zetten en dus de voormalige Oost-Europese sovjetrepublieken in het vizier heeft.

Volgens het Westen gebruikte Poetin het afzetten van de Oekraïense president, Victor Janoekovitsj, in februari 2014  als voorwendsel om Russische militairen naar de Krim te sturen en het gebied terug in te lijven. Maar Rusland had op de Krim al een grote marinebasis en bijgevolg had Moskou het niet nodig om militairen naar de Krim te sturen, waar de overgrote meerderheid van de bevolking Russischtalig is en terug wilde naar Rusland. De Russisch marinebasis op de Krim was een doorn in het oog van het Westen. Het streven om Oekraïne onder westerse invloed te brengen wil de Russische marine uit het strategisch gebied van de Zwarte Zee verdrijven om er een NAVO-vloot te vestigen.

De Westerse waarheid is onjuist

Een groot deel van de schuld voor de crisis ligt nochtans bij de VS en zijn onderdanigeEU bondgenoten. De fundamentele oorzaak voor het conflict ligt met name bij de oostwaartse NAVO-uitbreiding in Europa. Deze algemene strategie werd bijzonder concreet toen Kiev uit de Russische invloedssfeer werd getrokken en in de westerse verankerd. Daarvoor was uiteindelijk een regime change nodig, de presidentsstoel van Janoekovitsj moest onderuit worden gehaald. Om de integratie in de EU-economie te kunnen bewerkstelligen beïnvloedde men al in 2004 de politieke omstandigheden: een democratiebeweging naar westers model en de nationalisten kregen de nodige logistieke en financiële ondersteuning voor het op gang brengen van de kleurenrevolutie in Oekraïne.

De Westerse politieke en militaire strategie bij het “einde van de koude oorlog”, de implosie van de Sovjet-Unie en de hereniging van Duitsland werd geconfronteerd met de Russische weigering over de NAVO-uitbreiding tot de voordeur van Rusland. Maar de Clinton administratie was vast van plan om de gedane beloften aan Moskou niet te houden. In de tweede helft van 1990 werd de eerste ronde van de oostwaartse uitbreiding opgang gebracht met de uiteindelijke toetreding in 1999 van Tsjechië, Hongarije en Polen. In 2004 volgden Bulgarije, Roemenië, Letland, Litouwen, Slovakije en Slovenië. Rusland protesteerde vanaf het begin tegen deze woordbreuk door Clinton en C°, maar het land was toen nog te zwak om de uitbreiding van de westerse militaire alliantie te kunnen voorkomen.

Het streven naar uitbreiding van de NAVO en de EU was niet te stillen. Op de NAVO-top van 2008 in Boekarest, werden plannen gemaakt om Georgië en Oekraïne in het militair bondgenootschap te integreren. De Amerikaanse president George W. Bush steunde ten volle dat voornemen, maar Duitsland en Frankrijk waren tegen. Ze vreesden een reactie van Rusland. Hierdoor werd een concrete procedure voor opname van de bovenvermeld landen voorlopig bevroren, maar werd een compromisverklaring aangenomen dat het eventuele lidmaatschap in de toekomst mogelijk maakt.

Moskou beschouwde het compromis voor de oostwaartse uitbreiding van de NAVO als een rechtstreekse bedreiging. In een interview met een Russische krant waarschuwde Poetin dat mocht Oekraïne in het westers militair bondgenootschap worden opgenomen het land in zijn huidige vorm zou ophouden te bestaan. Ondanks deze waarschuwing heeft de NAVO haar strategische militaire doelstelling nooit officieel opgegeven; de uitbreiding werd nog versneld door het opnemen in 2009 van Albanië en Kroatië.

Ook de EU marcheerde mee in deze politiek van oostwaartse uitbreiding. In mei 2008 besloot ze haar initiatief van  “oostelijk partnerschap”  op te starten om de Oost-Europese staten te integreren in de economische ruimte van de Unie.  Lavrov beschuldigde de EU dat ze een “ sphere of influence” in Oost-Europa wilde scheppen. Bijgevolg was het geen verassing dat Moskou in het plan een bedreiging zag van zijn nationale belangen.

Een andere doelstelling van het Westers imperium was om Oekraïne uit de Russische invloedsfeer te halen en de Westerse waarden van democratie in alle ex-Sovjet republieken te bevorderen, vaak door financiering van de prowesterse regeringen en groepen. Victoria Nuland, adjunct US Secretary of State voor Europese en EurAziatische zaken, verklaarde in december 2013, dat de VS sinds 1991 meer dan 5 miljard dollar investeerde om Oekraïne de toekomst te helpen verschaffen die het verdient. Onderdeel van deze inspanning was de financiering door het NED ( het National Endowment for Democratie) van 60 projecten van antiregeringsgroepen. De voorzitter van NED, Carl Gershman, verklaarde dat de doelstelling van zijn fonds er vooral op gericht was om de wettig verkozen president ten val te brengen en de oppositie te steunen voor de versterking van democratische waarden naar westers model.

Voor Rusland is deze sociale manipulatie in Oekraïne heel zorgwekkend. Moskous vrees is niet ongegrond dat het de volgende in de rij zal zijn van de door het Westen in praktijk gebrachte destabiliseringstechnieken om een kleurenrevolutie tot stand te brengen. De voorzitter van het NED verklaarde in september 2013 in de Washington Post, dat de Oekraïense toenadering aanleiding zal zijn voor een verminderde Russische imperialistische ideologie, vertegenwoordigd in de persoon van Poetin. Hij voegde er aan toe dat Poetin zich op de verkeerde weg bevindt niet alleen voor zijn buitenlandse omgeving maar ook voor Rusland zelf.

Het tot stand brengen van een crisis

In Oekraïne werd het vuur aan de lont gestoken toen in november 2013 president Janoekovitsj de overeenkomst met de EU uitstelde en in de plaats daarvan het Russische tegenvoorstel van 15 miljard dollar in overweging nam. Hierop organiseerde men met westerse steun een ganse reeks van demonstraties van de prowesterse en anti-Russische groepen, waar&²van sommige terecht omschreven kunnen worden als neofascisten.

De rol van de VS is nog niet in volle omvang gekend, maar Washington heeft duidelijk de staatsgreep ondersteund.

Lees verder bij onze bron: StopDeBankiers.eu

Dalternative.com

                              THE-WEBSHOP.COM uw webshop voor alles!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: